nieuwe bril

Nieuwe bril

Het tuinhek gaat open en door het type lawaai dat er op volgt, weet ik dat het Kaatje is. Ze snelt naar binnen en roept onderwijl: “Ik was het bijna vergeten. Ik kom even mijn spullen thuis leggen.” Ze dumpt alles op de krantenmand die in onze gang staat en voor ze zich omdraait om weer weg te gaan, kijkt ze me even aan. “Leuke bril!” zegt ze dan. En weg is ze. Ik ben met stomheid geslagen. 

Kaatje gaat even praten met een dame. Haar hart luchten. Over hoe de eerste schooldagen verlopen zijn. Even praten met iemand die naar haar luistert. Die haar uit laat praten en niet direct alles in een context plaatsen wil. Heel prettig dat dat bestaat!

En ja hoor, ben ik net bekomen van de positieve opmerking van Kaatje, komt onze oudste dochter thuis. Ze zit naast me en doet een of andere aankoop via internet. Ze ziet het wel. Of toch niet. Ik kan het niet zeggen. Ik maak er later een opmerking over tegen mijn man. Zou ze het niet gezien hebben? Maar als ik daarna op zolder aan het rommelen ben en ook een stapeltje kleren bij haar breng, flapt ze er uit dat ze het wel een beetje raar vindt staan, die bril.

Ik incasseer haar opmerking. Apart is dat toch. Je verwacht van de een dat ze je nieuwe bril gewoon leuk vindt en bij de ander zet je je schrap en ben je voorbereid op opmerkingen als: “Nu ben je echt heel lelijk.” En dan blijkt het allemaal anders te gaan en andersom te zijn.

Later bij het eten kijkt Kaatje me aan. “Het maakt je wel een beetje streng,” zegt ze. Tevreden neemt ze een hap van haar tosti.

3 gedachten over “Nieuwe bril”

  1. Heerlijk herkenbaar Marrit. Wij kijken elkaar soms ook stomverbaasd aan over reacties, die we dan eigenlijk andersom hadden verwacht.
    En de bril staat je goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *