Hoe ik, terwijl het niets voor mij is, op de sportschool belandde

Ik heb het al heel vaak gedacht en iets minder vaak uitgesproken. Maar er moet iets gebeuren.

Die weegschaal is nog tot daar aan toe. Als je d’r gewoon niet op gaat, zegt ie ook geen vreselijke dingen. Maar soms wordt je toch geconfronteerd met dat wat je allang weet. Ik althans wel. Laatst bijvoorbeeld. Ik fietste relaxed naar de stad maar liet mijn vrolijkheid verwaaien doordat ik een flits van mezelf opving in een ruit. Oei.

Niks voor mij, de sportschool. Maar ja, er moet iets gebeuren.

Mijn dochter wilde graag van die fitnessapparaten. Afgelopen zomervakantie vroeg ze of ik samen met haar wilde gaan. ‘Das goed’, flapte ik er uit.

Oei. Nu moest ik wel. En dus zijn we sinds vorige week houders van een sportschoolpasje. En het gekke is, ik word er bloedje fanatiek van. Das dan wel weer iets voor mij.

Een gedachte over “Hoe ik, terwijl het niets voor mij is, op de sportschool belandde”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *